Ik, de ontmoeting en de ander

Vandaag kreeg ik een e-mail van de promotiemedewerker van Lemniscaat met de vraag of we een afspraak konden maken om over de promotie van Overstroomd te praten. We gaan proberen mijn boek zo bekend als mogelijk te maken en hebben daarvoor natuurlijk een plan van aanpak nodig. In de aanbiedingsfolder voor de boekhandelaar staat al een rijtje acties te lezen. Het is onder andere de bedoeling dat er een boektrailer komt, er zijn speciale acties en er komt een eigen website. In september kom ik naar Manuscripta om mijn boek aan de pers uit te delen. En dat is nog maar het begin.

Leuk!

En doodeng.

Want hoe graag ik ook wil dat mensen (nee, iederéén, de hele wereld!) mijn boek gaan lezen, ik heb niet de meest extraverte persoonlijkheid en alles wat met promotie en mensen ontmoeten te maken heeft, vind ik meer dan spannend. Feit: ik ben zo iemand die zaterdagavond het liefst op de bank zit en naar een goeie misdaadserie kijkt en erg trots is als ze de moord vóór de detective oplost. (Gister nog gedaan! *geeft zichzelf een schouderklopje*) Feit: ik ben diegene die bij de borrel er minstens een kwartier over doet om bij een groepje te gaan staan en dan als een kip zonder kop kletst, onderwijl zichzelf met verbazing gadeslaand. Feit: mijn natuurlijke reactie op een kamer vol met mensen is omkeren en weggaan. Ik voel me senang bij een maximum van…oh, zes mensen misschien?

Je zou het (sociale) angst kunnen noemen, ik noem mezelf gewoon introvert. (En misschien een beetje, een heel klein beetje maar hoor, contactgestoord.) Nieuwe mensen ontmoeten is vaak vermoeiend, ook al vind ik het tegelijkertijd superleuk. Veel indrukken, fysiek en emotioneel, zorgen ervoor dat ik er soms op het moment zelf niet enorm van kan genieten. En van tevoren heb ik de neiging me, ahem, enigszins druk te maken.

Dit is een deel van mij waar ik over twijfel wát ik er precies over wil vertellen. Wat doet het ertoe voor anderen? Is dit niet iets heel persoonlijks? Waarom zou ik op internet schrijven over mijn angsten om mensen te ontmoeten? Misschien omdat het teveel onderdeel is van wie ik ben, zowel binnen de vier muren van mijn huis, als daarbuiten. Misschien ook wel omdat ik dit gewoon wil kunnen zeggen. Ik heb de indruk dat in onze samenleving, en zeker in het huidige internettijdperk, de extraverten onder ons het voor het zeggen hebben. Wie het hardst roept, krijgt het meeste aandacht. Natuurlijk chargeer ik hier, (en misschien heb ik wel een hoop ressentiment van al die keren dat iemand tegen me zei: kom op, kruip uit je schulp, doe dit of doe dat!) en ligt alles véél genuanceerder. Toch was ik erg blij toen ik John Green’s laatste Tumblr-bericht las. Niets is fijner dan een lotgenoot en zeker een bekende lotgenoot.

John Green gaat namelijk binnenkort naar Vidcon (’s werelds grootste online video conference). Op Vidcon komen meer dan 6000 mensen. En John Green is een heel bekende schrijver. Van wie die 6000 mensen vast en zeker hebben gehoord. Dus schreef John Green een bericht waarin hij uitlegt dat als één van deze 6000 mensen hem tegenkomt in de lift, hij misschien wat vreemd en afstandelijk kan overkomen, dat hij het niet op prijs stelt (hij vindt het eigenlijk best wel eng) wanneer vreemde mensen hem zomaar omhelzen (hallo zeggen is oké) en dat als hij schudt als een duif die op het punt staat te bevallen, dit niets zegt over jou als persoon.

Nu beloof ik mijn toekomstige lezer dat ik zeer waarschijnlijk wel uit mijn woorden zal komen, als hij of zij mij aanspreekt. En dat ik het ook superleuk vind om over Overstroomd te praten. (Als ik eenmaal begin, ben ik moeilijk meer te stoppen). Maar als ik tussendoor ineens stilval of een wel erg rode blos op mijn wangen krijg, nu, dan weet je waar het door komt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 thoughts on “Ik, de ontmoeting en de ander

  1. Komt helemaal goed hoor! En misschien komen we elkaar wel tegen op Manuscripta. Ik ga ook langs en stamel graag met rode wangen en korte pauzes met je over Overstroomd 🙂 .

    Niet te druk over maken. Alhoewel, de angst levert wel een leuk blogbericht op!

    Groetjes
    Olga

  2. Haha, ben ik het mee eens, Olga. En ik ben ook van plan om naar Manuscripta te gaan. Ik zal dan zeker mijn best doen om je even gedag te zeggen en je een heleboel te laten vertellen over Overstroomd, want ik ben razend benieuwd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.