Sinds 6 november ben ik clean

‘Hallo. Ik ben Eva Moraal. Ik ben 31 jaar oud, getrouwd zonder kinderen. Sinds 6 november ben ik clean.’

Doodeng vind ik het. Niet schrijven. Want dat is wat ik mezelf heb opgelegd. Een gedwongen pauze om de rust te vinden die ik nodig heb om weer de diepte in te gaan.

Drie jaar lang droeg ik mijn laptop overal mee naartoe. Had ik geen laptop dan was er wel een opschrijfboekje voorradig. Mijn gedachten draaiden non-stop om de verhalen in mijn hoofd die er wel uit moesten. Ik werkte aan drie projecten tegelijk: mijn proefschrift (ontelbare versies) en het daarop gebaseerde publieksboek (twee versies), een nieuwe jeugdroman (vijf versies) en het vervolg op Overstroomd (drie versies). Ergens had ik in mijn hoofd vastgelegd dat ik dat best kon. Dat het werken aan al die projecten een soort van kruisbestuiving zou vormen. Dat was toch ook zo geweest bij mijn eersteling? Ik kon pas verder met mijn proefschrift toen Overstroomd was geschreven.

Ik vergat een cruciaal detail. Toen ik Overstroomd schreef had ik geen andere verplichtingen. Geen deadlines, geen noodzaak tot een inkomen (ik had er een) en bovenal geen begeleiders of lezers of recensenten die (vooral in mijn eigen hoofd) over mijn schouder meekeken naar wat ik daar allemaal aan het uitspoken was en meer of minder of anders of beter of spannender en vooral sneller eisten. Ik schreef en ik had er plezier in. Dat was genoeg.

Tien dagen houd ik het al vol. De zorgen over de toekomst voel ik nog volop, maar ik geloof dat ik over de ergste afkickverschijnselen heen ben. Ik heb zelfs al een paar nieuwe ideeën voor al mijn projecten.

Maar aan drie tegelijk werk ik niet meer.

7 thoughts on “Sinds 6 november ben ik clean

  1. Volstrekt herkenbaar. Na Zwaartekracht en de relatief rustige periode die daarna aanbrak dacht ik te kunnen gaan werken aan vier bestaande manuscripten-in-wording. En eigenlijk eerlijk gezegd denk ik nog steeds dat ik dat kan. Jij bent al ’n stap verder 🙂

  2. Woa, Eva! Ik zag een stukje hiervan op Facebook en dacht: ‘Huh, waar gaat dit heen – wat bedoel je?’ Maar nu snap ik het! En ja, het is best heftig. Ik ken de drang om te schrijven terwijl het niet kan of wel schrijven terwijl ik toch niet 100% mijn tijd eraan kan wijden. En dan dat gevoel dat het nooit genoeg is. Dan te bedenken dat ik aan één verhaal schrijf nu. Pfoe, hoe moet jij je dan wel voelen!

  3. Lieve Eva, klinkt als een goede beslissing om een beetje rust te krijgen in je ‘zolderkamer’… Zwaar en confronterend waarschijnlijk, maar het gaat je zeker veel opleveren: het zal weer gaan stromen 🙂

  4. Eva, dit herken ik. Na mijn debuut (2011) dacht ik dat de moeilijkste horde was genomen. Niet dus. Er ontstond een gevoel van ‘moeten’ en ik kwam erachter dat er behoorlijk harde en hoge rotsen op het schrijverspad kunnen liggen. Maar ik weet nu ook dat je daar overheen kunt komen. Zal ook bij jou gebeuren. Een tijdje rust kan geen kwaad maar ben blij dat je nog steeds je blogs schrijft die ik – net zoals je boek – heel mooi vind. Je hebt een groot talent en het komt goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.