Jaloers

Er zijn veel emoties waar ik last van heb, maar met jaloezie heb ik de meeste moeite. En dan bedoel ik de jaloezie die ik zelf tegenover anderen voel.

Natuurlijk heb ik meteen, zoals altijd eigenlijk, de neiging van heel persoonlijke gevoelens een algemeen verhaal te willen maken. Daar is het makkelijk achter schuilen, zo van: ook mij is niets menselijks vreemd, zie je, ik ben héél normaal. Ach. En dan ook nog hier, in dit blog, om de hete brij heen draaien. Kom op, spit it out, dat is goed voor de ziel.

Ik ben jaloers op schrijvers die goede recensies krijgen. Ik word er vreselijk onzeker van en vervolgens kwaad op mezelf, want waarom voel ik eerst jaloezie en dan pas blijdschap voor die ander? Al die gevoelens dragen absoluut niet bij aan een goed humeur, laatst staan aan het werken aan mijn boeken.

Zo, was dat nu zo moeilijk?

Ja.

Met het schaamrood op de kaken zit ik nu achter het toetsenbord. Het liefst zou ik de voorgaande zinnen zo, met één klik, willen schrappen, weg ermee, weg met die nare, slechte gevoelens die me alleen maar belemmeren in wat ik het allergraagst doe. Ik voel me als een klein kind dat ziet dat dat andere kind wél die lekkere lolly heeft, of dat leuke vriendje of mooie boek of vul maar in. (Ah, zie je hoe ik er weer een algemeen verhaal van probeer te maken. Stiekem hoor).

Op deze plek in het blog zou er dan ruimte zijn om er de psychologiserende draai aan te geven inclusief wijze levensles. Waarom heb ik die onzekere gevoelens? Wat zit erachter? Wat is de les die ik hieruit kan trekken? En ja, die is er, dat weet ik.

En de allerergste bekentenis heb ik nog niet eens afgelegd. Die durf ik alleen tussen haakjes en in extra klein lettertype te doen.

(Vandaag ging het om een recensie van een boek van een schrijfster die ik ook nog eens persoonlijk ken en zeer waardeer. Het boek ‘Zwaartekracht’, haar nieuwste YA-roman. De mooie recensie verschijnt binnenkort op sevendays.nl)

7 thoughts on “Jaloers

  1. Eva, ik geloof dat je menselijk bent! Dat is wel zo ongeveer bewezen met jouw bekentenis hier. Houden zo!

    Verder, als schrijver van recensie (op mijn blog De Boekblogger), hecht ik niet heel veel waarde aan recensies: de meeste zijn toch persoonlijke oordelen, en tja, die verschillen per persoon; de meer technisch/analytische recensies (zoals in kranten) zijn vooral bedoeld om de schrijver eens flink onderuit te halen en het einde van het verhaal te verklappen. Wat je daarmee moet weet ik ook niet.

    Wees blij voor je mede-schrijvers en schrijf telkens het beste boek dat je kunt schrijven!

  2. Judith, wat een mooie reactie! Je hebt helemaal gelijk: blij zijn voor de mede-schrijver en zelf het beste proberen te schrijven wat je kunt.

    Dank je!

  3. Ha Eva, wat een ongelooflijk herkenbaar en eerlijk berichtje! Je moest eens weten wat ik dacht toen ik hoorde dat jouw eersteling meteen bij Lemniscaat uitgebracht werd (en nu ook nog in 2 talen verschijnt!). Ooit las ik ergens dat jaloezie een signaal is waar je iets van kunt leren, omdat dat waar je jaloers op bent ook binnen jouw mogelijkheden ligt. Niemand is jaloers op iets wat zover buiten je bereik ligt dat het nooit zou kunnen. Het is eigenlijk een signaal in welke richting je je wilt en zou kunnen ontwikkelen.

    Bovendien is er een verschil tussen jaloers zijn omdat je datgene ook wilt, of omdat je het de ander niet gunt.

    En overbodig te melden dat jouw boek ook heel veel goeie recensies heeft gehad!

  4. Dank je voor je fijne reactie, Iris. Mooie gedachte ook, hoe jaloezie een signaal is om iets van te leren. Wat wil ik kunnen? Wat denk ik te kunnen? En jaloezie en afgunst zijn zeker twee verschillende dingen!

  5. Dag Eva,

    Het blijft leuk om je blogs te lezen. Gewoon, omdat ze leuk en herkenbaar zijn geschreven, maar ook omdat ik iedere keer de echte Eva weer wat beter leer kennen.

    En ach, je moet maar zo denken: iedereen is wel eens jaloers. Heb je er wel eens bij stilgestaan hoeveel mensen er mogelijk jaloers zijn op jou? Heel stiekem ben ik ook een beetje jaloers op je; jouw boek is gewoon gepubliceerd door één van Nederlands meest kwalitatieve uitgevers! Daar heb ik mijn hele leven van gedroomd. Neemt overigens niet weg dat ik het jou ook heel erg gun en dat ik bij boekhandels blijf vragen: “Kennen jullie Eva Moraal ook, van Overstroomd?”

    Jaloezie kan ook een drijfveer zijn. Zoals hierboven al zo mooi werd gezegd: het kan je helpen om voor jezelf te duiden welke richting je op wilt. En jaloezie kan je net dat extra beetje doorzettingsvermogen geven om dat ook te bereiken, en misschien zelfs nog een beetje meer

  6. Ha Marijke,

    Dank je!

    Ja, dat is het ‘m ook hè? Dat je vergeet wat je wél hebt, als je jaloezie voelt. En dat is in mijn geval al héél veel!

    Eén van de andere reacties op m’n blog ging over het verschil tussen afgunst en jaloezie. Afgunst is per definitie negatief, je misgunt de ander zijn geluk. Dat is met jaloezie niet het geval; dat kan inderdaad ook als drijfveer werken. En het laat zien dat je iets te verlangen hebt. Je moet alleen uitkijken dat het laatste niet in het eerste verandert en je bitter wordt.

    Ik vind het trouwens geweldig hoe jij overal mijn boek promoot! Daar wil ik je bij deze voor bedanken.

    Groet,
    Eva

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.