Perfect

Nee, ik ga er niet moeilijk over doen. Ik doe al over veel te veel dingen moeilijk. Ik begin gewoon met schrijven en zie wel waar het schip strandt.

Maar ja. Dat is ’t nu net, hè? Iedere keer als ik het document open en mijn vingers jeuken van de woorden die ze zo ontzettend graag willen schrijven, gebeurt er iets. Ik lees een stukje dat ik de dag ervoor heb geschreven, verander hier en daar een woord, een zin. Eerst gaat het nog goed. Ik kom terug in het verhaal, denk: hé, dat is een leuke vondst, of: dit personage is écht geweldig. Mijn vertrouwen in waar ik mee bezig ben, groeit.

Plots krijg ik een gedachte. Is dit eigenlijk wel logisch? Zou dit personage wel zoiets kunnen doen of zeggen? Klinkt dit niet een beetje te… (vul maar in). Vaak is de gedachte verbonden aan commentaar op iets wat ik eerder heb geschreven. Dat kan iets zijn van gisteren, maar net zo goed van twee jaar geleden. (Ik heb het geheugen van een olifant). Als het alleen bij de gedachte bleef, dan kon ik hem nog wel te lijf gaan. Een gedachte kun je wegdenken of tenminste wegstoppen. Maar dan… komt Het Gevoel. Het besluipt me als een kat haar prooi en slaat toe als ik op mijn meest kwetsbaar ben. Als ik overal alleen nog maar fouten kan zien. En het enige wat ik nog denken kan is: het is fout, fout, fout.

Dan moet ik wel. Want wat fout is móet goed worden. Dus moet ik het nu, meteen, veranderen. En als ik het hier verander, moet ik het ook daar veranderen. En daar. En daar.

Voor ik ’t weet ben ik twee uur kwijt aan het ‘perfectioneren’ van alles wat ik al heb geschreven. Twee uur die ik ook had kunnen besteden aan het gewoon doorschrijven. Maar dat kan niet. Want het moet perfect zijn. En wel nu meteen, zonder vallen en weer opstaan, want tja, dat is óók niet perfect.

Hoe lang heb ik over dit stukje gedaan? Ik durf het niet te zeggen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.