Nom de plume

Nom de plume – fuelyourwriting.com/me-my-work-i-why-use-a-pen-name/

Het is meer dan eens voorgekomen dat mensen mij vragen of mijn naam een pseudoniem is. Ze vinden mijn naam mooi en bijzonder en blijkbaar horen noms de plume mooi en bijzonder te zijn. Toen ik voor het eerst bij Lemniscaat over de vloer kwam, bleek er zelfs een kleine discussie te zijn ontstaan over het waarheidsgehalte van mijn naam.

Ik kan jullie verzekeren: hij is echt.

Eigenlijk had ik nooit over een pseudoniem nagedacht. Met mijn debuut ging het zo snel. Er werd me, uiteraard, gevraagd wat er onder de titel moest komen te staan, maar de gedachte aan een schrijversnaam kwam niet eens bij me op. Mijn redenering was heel simpel: hoe ik heet komt op de voorkant. Het was al vreemd en spannend genoeg (en lichtelijk onvoorstelbaar) dat er een boek van mijn hand zou verschijnen.

Maar het boek kwam er. En enkele verhalen. En laatst nog een boek. Allemaal geschreven door Eva Moraal. Ik begon me te verwonderen over die persoon, die zogenaamde schrijfster. Ze was deel van me, bekend en onbekend tegelijk. Ze stond in de spotlights, haar naam prijkte immers op de kaft. Ze schreef echte boeken die in boekhandels gekocht konden worden en uit bibliotheken geleend. Maar ik vond haar lastig te rijmen met de vrouw die op haar kamer achter haar bureau een beetje aan het woordenfrutsen en prutsen was. Hoe konden die twee nu dezelfde persoon zijn?

Misschien had ik toch beter een pseudoniem kunnen nemen, dacht ik toen. Want dan maak je van de schrijver/schrijfster een ander iemand en ben je van die hele gespletenheid af. Goed, strikt genomen zou ik met mezelf een loopje nemen, maar als mijn specialiteit verhalen verzinnen is, dan moet ik dat toch ook voor mezelf kunnen doen?

Helaas. Die kans is verkeken.

Gelukkig heb ik de ultieme oplossing. Ik verzin nog steeds een pseudoniem. Maar dan niet voor de schrijfster, maar voor de mens erachter. Mogelijkheden te over.

6 thoughts on “Nom de plume

  1. Herkenbaar! Mij wordt vaak gevraagd of ‘Kunst’ mijn echte naam of een pseudoniem is. Als pseudoniem zou ‘Kunst’ bombastisch en pretentieus zijn; als echte naam is hij wel grappig én handig: hij wordt goed onthouden. Wel nam ik trouwens – i.t.t. de rest van mijn familie – mijn naam als kind altijd serieus en daar is wel een soort ‘nomen est omen’-effect aan toe te schrijven 😉

  2. Ja, kan me voorstellen dat jij dat ook vaak hebt, Marco! Ik vond mijn eigen naam vroeger vreselijk. Kreeg altijd ‘Waar is Adam?’ naar mijn hoofd geslingerd. Overigens heb ik sterk de indruk dat ik juist tegenwoordig mijn (best wel zware) naam te serieus neem…

  3. Die verwondering en dat gespleten gevoel herken ik ook. Als ik mijn boeken in een boekhandel of bibliotheek zie, is het alsof ze door een mij totaal onbekend iemand zijn geschreven. Soms is er zelfs op zo’n moment een licht gevoel van weerzin. Vreemd en onverklaarbaar.
    Voor sommige boeken gebruik ik een half-pseudoniem. Maakt geen verschil..

  4. Ik heb vandaag thriller-schrijver Lars Kepler ontmoet. Hij schrijft geweldige boeken. Hij? Het is toch “Zij”! Inderdaad, een Lars is een pseudoniem van het Zweedse schrijversechtpaar Ahndoril.

    Pseudoniem of niet, het gaat toch om creativiteit en een goede invalshoek voor het boek.
    Succes met de pen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.