Filmpje

Natuurlijk wist ik van het bestaan ervan. Mijn neefje was al iets meer dan een jaar in Nederland. De adoptiestichting had mijn zus en zwager gevraagd of ze mochten komen filmen. Professionals zouden er dan een net voorlichtingsfilmpje van maken, dat de Stichting Adoptievoorzieningen op de verplichte informatiebijeenkomsten voor aspirantadoptieouders kon laten zien. Het was van die informatie die je wel tot je neemt, maar niet helemaal laat inzinken. Ach, we waren nog niet eens begonnen met het medische traject.

Vorige week dinsdag zaten we – dèja vu – met vijftien andere koppels in een lokaal in Aristo Accomodaties Utrecht. Het zakelijke gebouw staat direct naast station Lunetten en we liepen er zo naar toe. Het heeft moderne flexwerkplekken en een café dat Drinks & More heet. We werden vriendelijk en professioneel ontvangen, konden nog even wat drinken voor de ochtend begon. Natuurlijk keken we om ons heen: wie waren die andere mensen die ook geen kinderen konden krijgen? Daar ga je toch meteen vanuit, al kunnen mensen best andere redenen hebben om te adopteren.

Anderhalf uur praatten de twee blonde, kordate vrouwen over de huidige adoptiepraktijk in Nederland. Er lag een mapje voor ons klaar met daarin de uitgeprinte powerpoint, zodat we alles goed konden volgen. We kregen een filmpje te zien over de verschillende tehuizen waaruit kinderen komen. De vrouwen deelden een stapeltje ‘voor & na’- foto’s uit van geadopteerde kinderen, allemaal met ‘special needs’. En er werd verteld aan welke eisen de wensouders moeten voldoen.

Toen kwam het flimpje van mijn zus, zwager en neefje.

Het filmpje vertelde het verhaal van mijn neefjes reis van zijn Chinese pleegouders naar zijn nieuwe Nederlandse adoptieouders. Beelden van hem, spelend met zijn ouders of alleen, werden afgewisseld met stukjes interview met mijn zus en zwager, waarin ze vertelden hoe het was om zomaar een huilend kind in je armen gedrukt te krijgen en plots mama en papa te zijn. Met mijn neefje ging het anderhalf jaar later prima. Zijn ‘special need’, klompvoetjes, was al verholpen in het land van herkomst. Hij was nu een ‘gewoon’ Nederlands kind van vier, dat net had leren fietsen en daarvan niet genoeg kon krijgen.

Dat beeld. Van die jongen en zijn papa, fietsend vlakbij de school waar diezelfde jongen nu alweer bijna drie jaar op zit en waar hij net zijn eerste woorden leert schrijven. Jemig, dat beeld.

De volgende bijeenkomst, in een serie van vijf, is zonder tegenbericht in januari 2018.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.